سیدمحمد رستگاری، مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان یزد در یادداشتی اختصاصی با تاکید بر جایگاه راهبردی آموزش در صیانت از اصالت‌های ملی نوشت:تاریخ در کوچه‌پس‌کوچه‌های یزد تنها یک خاطره دور نیست؛ یک جریان زنده و تپنده است که اگر امروز نفس می‌کشد، به برکت وجود آموزگارانی است که الفبای این تمدن را بخش به بخش در گوش نسل‌های تازه زمزمه کرده‌اند. دوازدهم اردیبهشت ماه در سرزمین بادگیرها، جشنی برای تجلیل از کسانی است که یاد داده‌اند چگونه می‌توان میان سنت و مدرنیته، پلی از جنس دانایی ساخت. کلاس درس این اساتید، نه چهاردیواری محصور، که وسعت تمام بناهای تاریخی، کارگاه‌های هنری و تجربه‌های سفری است که هویت ما را تعریف می‌کنند. این معلمان با تکیه بر دانش خود، از گذشته پلی به سوی آینده می‌زنند و اجازه نمی‌دهند غبار زمان بر چهره‌ی درخشانِ فرهنگ این مرز و بوم بنشیند.

در دنیای امروز که تندباد فراموشی، ریشه‌ها را نشانه گرفته است، اساتید و معلمان حوزه میراث‌فرهنگی، نقش دیده‌بانان بیدار این تمدن را ایفا می‌کنند. آن‌ها به شاگردان خود آموزش می‌دهند که یک بنای تاریخی، تنها توده‌ای از خشت و گل نیست، بلکه تبلور اندیشه نیاکانی است که برای قطره‌قطره آب و ذره‌ذره خاک، حرمت قائل بودند. این معلمان با بازخوانی کتیبه‌ها و احیای روح بناها، تمدن کاریزی و کویری ما را از خطر انزوا نجات می‌دهند. آن‌ها هستند که به نسل جوان یادآوری می‌کنند یزد جهانی، حاصل یک توافق ساده نیست، بلکه نتیجه هزاران سال هم‌زیستی خردمندانه با طبیعت است که باید کلمه به کلمه آموخته و پاسداری شود. در حقیقت، تداوم حیات کالبدی شهر، در گروِ تداوم حیاتِ فکری و آموزشی است که در دستان پرتوان ان اساتید امانت گذاشته شده است.

در سوی دیگر این مثلث ارزشمند، آموزش در حوزه گردشگری قرار دارد. معلمانی که در این عرصه گام برمی‌دارند، در حقیقت راهنمایان فرهنگ و مربیان صلح هستند. گردشگری در یزد، فراتر از یک صنعت اقتصادی، یک مکتب اخلاقی است. استادان این حوزه، آداب میزبانی را که ریشه در جان مردمان کویر دارد، به دانشی مدرن و حرفه‌ای تبدیل می‌کنند. آن‌ها یاد می‌دهند که چگونه می‌توان با لبخندی اصیل و روایتی صادقانه، قلب‌های جهانیان را به سوی این سرزمین جذب کرد. آموزش گردشگری، آموزش گفت‌وگوی تمدن‌هاست و اساتیدی که در این مسیر تلاش می‌کنند، سفیران فرهنگی ما در خط مقدم ارتباط با جهان هستند. آن‌ها دانش‌جویانی را تربیت می‌کنند که فردا، قصه‌گویان نجیب این شهر برای میهمانان دور و نزدیک خواهند بود و تصویری شکوهمند از ایرانِ اسلامی را در ذهن جهانیان حک می‌کنند.

بخش درخشان و ملموس این تمدن نیز در دستان پرتوان هنرمندان صنایع‌دستی نهفته است؛ هنری که اگر مربیان و پیشکسوتان نبودند، امروز در لایه‌های غبارآلود تاریخ مدفون شده بود. معلمان صنایع‌دستی، کیمیاگرانی هستند که خاک را به هنر و تار و پود را به عشق پیوند می‌زنند. هر گره‌ای که بر قالی زده می‌شود یا هر نقشی که بر سفال می‌نشیند، درسی است که از سینه به سینه و از دست به دست منتقل شده است. این اساتید با صبوری تمام، فوت‌وفن‌های ظریفی را که حاصل قرن‌ها تجربه است، به جوانان می‌سپارند تا شعله هنر خانگی و کارگاهی این دیار خاموش نشود. آن‌ها با آموزش اصالت، راه را بر کپی‌برداری‌های بی‌هویت می‌بندند و به تمدن ما، جانی دوباره می‌بخشند و ثابت می‌کنند که هنر، زبانی زنده برای روایتِ شکوهِ یک ملت است.

در این میان، آن‌چه آموزگارانِ ما را در این سه‌گانه‌ی راهبردی متمایز می‌کند، قدرتِ تطبیق‌دهی دانش کهن با مقتضیاتِ جهان معاصر است. معلمِ امروزِ میراث‌فرهنگی، تنها راویِ دیروز نیست؛ بلکه او تحلیل‌گری است که به شاگردش آموزش می‌دهد چگونه می‌توان در عصرِ غلبه‌ی فناوری‌های نوین، اصالتِ خشت را به زبانِ دنیای امروز ترجمه کرد. این فرآیندِ پیچیده‌ی انتقالِ بینش، همان‌جایی است که آموزش به خلقِ هویت تبدیل می‌شود. ما نیازمندِ بازخوانیِ مدامِ آموزه‌هایی هستیم که به ما می‌گویند میراث‌فرهنگی نه یک کالای موزه‌ای، بلکه یک مزیتِ رقابتی در دنیای مدرن است. این رسالت بر دوش استادانی است که با تبیینِ ارزش‌های پایدار، از غرق شدن در تندبادِ جهانی‌سازیِ بی‌هویت جلوگیری کرده و به ما یاد می‌دهند که چگونه می‌توان ضمن حفظِ اصالت‌های یزدی، با صدایی رسا و علمی در مجامع بین‌المللی سخن گفت.

در نگاهی کلان، توسعه‌ی پایدار در حوزه‌ی میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، رابطه‌ای مستقیم با توانمندی علمی و آموزشی دارد. یزد، این مدرسه بزرگ تاریخ، امروز بیش از هر زمان دیگری به دانش و بینش استادان خود نیاز دارد تا میان خشت‌های کهن و فناوری‌های نوین، پیوندی معنادار ایجاد کنند.

در پایان، ضمن پاسداشت یاد و خاطر استاد شهید مرتضی مطهری، بر دستان تمامی معلمانی که در راه اعتلای نام ایران و حفظ میراث گران‌بهای این سرزمین تلاش می‌کنند، بوسه می‌زنم. شما معمارانِ هویت‌سازِ شکوهی هستید که آیندگان به آن خواهند بالید. روزتان مبارک و نام‌تان در جریده تمدن ایران‌زمین، همواره به نیکی ثبت باد.

انتهای پیام/