مهندسی بقا در بحران؛  نقشه راه تاب‌آوری کسب و کارهای گردشگری

حقیقت این است که ورود به بازار گردشگری که دارای خصلت‌ها، ویژگی‌ها، پیچیدگی‌ها و ظرأفت‌های خاصی است، بدون شناخت کافی، دانش و تجربه کافی، سرمایه، شور و شوق کافی، ترادژی غمگینی را برای کارآفرینان و سرمایه‌گذاران این صنعت رقم می‌زند.

احمد دیناری، مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان خراسان شمالی در یادداشتی نوشت: اهمیت این شاخص‌های استراتژیک و راهبردی در بزنگاه‌های بحرانی کشور همچون شرایط جنگی و توقف آتش ( آنچه که در حال حاضر تجربه‌اش می‌کنیم) بیشتر خودنمایی کرده و ترکیبی از آنهاست که به بقا کسب و کارهای گردشگری در شرایط بحرانی و افزایش تاب‌آوری‌شان کمک می‌کند.

به عبارتی دیگر در شرایط بحرانی همچون جنگ و …، آنچه بقای کسب و کارهای گردشگری را تضمین می‌کند، نه میزان سرمایه به تنهایی، بلکه میزان آمادگی و توانایی مدیرانشان در مدیریت بحران است و این ضرورتی مدیریتی برای فعالان،  کارآفرینان و سرمایه‌گذاران گردشگری محسوب می‌شود.

لذا اساساً تاب‌آوری به معنای پذیرش واقعیت وضع موجود و تلاش برای تعدیل آن و مهندسی بقا در بحران به معنای ایجاد ساختارهای منعطف در کسب و کارها جهت کاهش اثرات حوادث و برگشت سریع به حالت عادی است. بنابراین مدیران کسب و کارهای گردشگری باید در شرایط بحرانی همچون شرایط حال حاضر کشور، ضمن پذیرش واقعیت و پرهیز از اقدامات احساسی و غیرمنطقی،  به دنبال شناسایی و به کارگیری استراتژی‌ها و سازوکارهای عملیاتی مناسب و مؤثر برای کاهش ضرر و زیان‌های ناشی از بروز حوادثی باشند که خارج از کنترل آنهاست و تلاش کنند تا بدین طریق به حالت عادی برگشته و یا کسب و کار خود را حفظ کنند.

در ادامه به برخی از استراتژی‌های کاربردی برای افزایش میزان تاب‌آوری و مدیریت بقای کسب و کارهای گردشگری در شرایط بحرانی اشاره خواهد می‌شود:

۱. پذیرش واقعیت و تلاش برای مدیریت هزینه‌ها:

برخی از این اقدامات عبارتند از:

تعطیلی بخش‌های غیر ضروری که به آن استراتژی خواب زمستانی نیز گفته می‌شود.

مدیریت نقدینگی: تعیین هزینه‌هایی که باید در کمترین زمان ممکن پرداخت شوند و هزینه‌هایی که می‌توان پرداختشان را به تعویق انداخت.

حفظ نیروی انسانی کلیدی: پرسنل کلیدی را می‌توان با کاهش ساعات و یا روزهای کاری به جای اخراج، حفظ کرد و یا اینکه به صورت چرخشی به تمام کارکنان مرخصی بدون حقوق داد.

حذف ۹۰ درصد هزینه‌های نرم (تشریفات و پذیرایی‌های غیر ضروری، بخشی از تبلیغات، انرژی اضافی و …) برای جبران هزینه‌های سخت (اجاره،  اقساط وام و …)

۲.  به کارگیری استراتژی تغییر سوخت:

با توجه به شرایط سیاسی و بین‌المللی موجود و محدودیت‌های مربوط به ورود گردشگران خارجی و همچنین گردشگری خروجی، کسب و کارهایی نظیر دفاتر و شرکت‌های خدمات مسافرتی باید روی بازارهای محلی تمرکز کنند که به آن میکروتوریسم نیز گفته می‌شود و اقدام به اجرای بسته‌های سفر خانوادگی در سطح استان‌ها، شهرستان‌ها، شهرها و روستاها با هدف فرار از استرس کنند.

در ادامه به نمونه‌هایی موفق از اجرای این استراتژی در برخی کشورها اشاره می‌شود:

ژاپن: اجرای مدل گردشگری در شعاع ۳۰ تا ۶۰ دقیقه‌ای و تمرکز بر ساکنان محلی و اجرای تورهایی برای کشف محلات شهری و روستایی و …

کشورهای اروپایی: تبدیل اتاق واحدهای اقامتی در فصول و یا زمان‌هایی که درصد اشغال اتاق‌ها پایین است به اتاق جلسات خصوصی و تجاری که نوعی تغییر کاربری موقت و خلاقانه محسوب می‌شود.

لبنان: اتصال به زنجیره تأمین گردشگری همچون محصولات و سوغات محلی و تجربه کشاورزی و ساخت صنایع دستی توسط اقامتگاه‌های بومگردی به جای اتاق

تایلند: طراحی و توزیع کارت‌های اعتباری سفر مدت دار با تخفیف‌های انگیزاننده (حداقل ۵۰ درصد) با هدف افزایش نقدینگی و خروج از بحران

۳.  استفاده از ظرفیت‌های قانونی و مشوق‌هایی که در زمان بروز بحران‌ها توسط دولت پیش‌بینی و در جهت حمایت از کسب و کارهای آسیب دیده به دستگاه‌های اجرایی متولی همچون ادارات کل میراث فرهنگی، گردشگری وصنایع دستی استان‌ها، بانک‌ها،  تأمین اجتماعی، امور مالیاتی و … ابلاغ می‌شود. که برخی از آن‌ها عبارتند از:‌امهال وام‌های بانکی، تقسیط بیمه و مالیات و دریافت وام‌های بانکی کم بهره

۴. ارائه خدمات غیر گردشگری نظیر استفاده از سالن هتل‌ها برای اجرای رویدادها، آموزش، فضاهای کار اشتراکی،  نمایشگاه‌های عرضه محصولات بومی و …

۵.  اتحاد استراتژیک کسب و کارها:

در شرایط بحرانی و رکود بازار، اتحاد، همبستگی و مشارکت چند اقامتگاه بومگردی، شرکت خدمات مسافرتی و راهنمایان گردشگری برای به طور مثال چارتر مشترک، تبلیغات مشترک و … تأثیر بسزایی در کاهش هزینه‌ها و ریسک‌های موجود در بازار خواهد داشت. موضوع مهمی که قریب به اتفاق کسب و کارهای گردشگری از آن غافلند.

۶. فراخوان کردن مشتریان قبلی و وفادار: در اینگونه شرایط باید به سراغ بانک اطلاعاتی مشتریان قبلی بروید و برای برقراری ارتباط و فراخوان کردن آن‌ها برنامه داشته باشید. ابزارهای انگیزشی مناسب و مؤثر طراحی کنید و پیگیری، پیگیری، پیگیری کنید تا معجزه آن را در کسب و کار خود ببینید. البته اجرای موفق این استراتژی مستلزم وجود چنین بانک‌های اطلاعاتی از مشتریان است که متأسفانه بسیاری از کسب و کارهای گردشگری فاقد این سرمایه ارزشمند هستند. بی‌تردید پیروزی از آن کسانی است که هم بانک اطلاعاتی خوبی دارند و هم تیم پیگیری‌کننده‌ی خوب.

۷.  راه‌اندازی و انتشار کمپین: با توجه به اینکه در برخی شرایط بحرانی همچون جنگ و ناآرامی‌های داخلی، اینترنت بین‌الملل قطع می‌شود، لذا ناگزیر بایستی برای مدتی به سمت پلتفرم‌های داخلی رفت و نهایت بهره را از آن‌ها در جهت بازاریابی، تبلیغات و اجرای کمپین‌های مختلف برد. به طور مثال در استانی همچون خراسان شمالی که در ایام جنگ، جزء استان‌های امن بود، دفاتر خدمات مسافرتی و واحدهای اقامتی باید از مردم دعوت کنند تا برای آرامش و استراحت به این استان سفر کنند و برای آن‌ها تخفیف‌های عالی در نظر بگیرند تا بدین طریق تحریک تقاضای سفر انجام و مشتریان ترغیب و تشویق شوند تا به سوی استان خراسان شمالی و کسب و کارتان عزیمت کنند.

انتهای پیام/

کد خبر 1405031601181
دبیر مرضیه امیری

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha