به گزارش خبرنگار میراث‌آریا، حجت دارابی سرپرست هیئت باستان‌شناسی گفت: چغاگلان شواهد باستان‌شناسی مربوط به هزاره‌های دهم تا هشتم ق.م. را در خود دارد و در واقع بزرگترین محوطه از این بازه زمانی در ایران به شمار می‌رود. همچنین حاوی بلندترین توالی استقراری از این هزاره‌ها در ابتدای دوره نوسنگی است. این محوطه قبلاً مدارک مربوط به کشت برخی از گیاهان شامل جو و گندم را ارائه داده است.

او افزود: در این فصل کاوش‌ها به صورت افقی و لایه‌نگاری به صورت همزمان در دو ترانشه انجام شده است. در ترانشه لایه‌نگاری بخشی از یک دیوار از خشت و چینه به ارتفاع ۳۴۰ سانتیمتر یافت شده که در نوع خود در باستان‌شناسی دوره نوسنگی منحصر به فرد است. پی این دیوار در داخل خاک بکر کنده شده بود. به نظر می‌رسد این دیوار مربوط به یک سازه عظیم عمومی و ویژه بوده است. هر چند فضاهای عمومی از هزاره دهم ق.م. از محوطه‌های مختلفی در غرب آسیا یافت شده‌اند، اما ارتفاع بالای دیوار یافت شده در چغاگلان بیانگر اهمیت بالای این سازه و دوره بلندمدتِ استفاده از آن است. این موضوع می‌تواند در بازنگری تفاسیر قبلی در ارتباط با نوسنگی شدن در زاگرس مرکزی کمک شایانی کند؛ به ویژه اگر این سازه در سطح گسترده‌تری در آینده کاوش شود.

این باستان‌شناس با اشاره به اینکه در ترانشه دیگری بقایای معماری مربوط به فاز چهارم استقراری مورد کاوش قرار گرفت، تصریح‌ کرد: دیوارها از خشت با اندود گلی و کف گچی هستند. سنت استفاده از گچ در معماری در چغاگلان کاملا مرسوم بوده و ساکنان آن از ابتدای استقرار در این محوطه تا زمان ترک آن همواره در طول زمان به طور گسترده از گچ استفاده کرده‌اند. این موضوع نشانگر شناخت عمیق آنان در قابلیت این ماده در آغاز نوسنگی است.

دارابی با بیان‌اینکه طی این فصل از کاوش یافته‌های مختلفی شامل مصنوعات سنگی، ادوات سنگی، اشیاء گلی و اشیاء استخوانی در کنار بقایای گیاهی و جانوری یافت شده است ابراز امیدواری کرد؛ ضمن تداوم کاوش‌ها در چغاگلان، مطالعات آزمایشگاهی بر روی یافته‌های آن نیز انجام شود تا به درک بهتری از روند نوسنگی شدن در کوهپایه‌های زاگرس مرکزی دست یافت. همچنین امید است با تداوم کاوشها و به ویژه کشف بخش‌های بیشتری از بناهای یافت شده از لایه تحتانی، گامهای مهمی به سوی تبدیل این محوطه به سایت- موزه برداشته شود.

انتهای پیام/