مریم خوشنویس در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا گفت: از نوجوانی و بدون تلمذ مستقیم نزد استادان، فعالیت در حوزه نگارگری را با مطالعه و بررسی آثار قدما آغاز کرده و آنچه امروز در آثارش دیده می‌شود نتیجه سال‌ها پژوهش، به‌ویژه درباره هنر دوره قاجار و ممارست در بازخوانی آثار تاریخی است.

این هنرمند پژوهش را جزء جدایی‌ناپذیر هنر دانست و افزود: هنرمند برای خلق اثر ماندگار باید دائماً در حال مشاهده، مطالعه و تحلیل باشد و بررسی عناصر بصری و نمادهایی مانند نقوش تاریخی می‌تواند لایه‌های تازه‌ای از معنا و خلاقیت را در اثر ایجاد کند.

او تأکید کرد: هنر و پژوهش از هم جدا نیستند و بسیاری از آثار ماندگار تاریخ هنر ایران حاصل تجربه، مشاهده و شناخت عمیق هنرمندان از فرهنگ و جامعه بوده است، در حالی که حذف پژوهش به تکرار و سطحی‌نگری در تولید آثار منجر می‌شود.

خوشنویس با اشاره به پیوند نگارگری و صنایع‌دستی تصریح کرد: این دو حوزه مکمل یکدیگر هستند و طراحی سنتی قابلیت کاربرد در بخش‌هایی مانند فرش، چوب، تذهیب، کتاب‌آرایی و هنرهای کاربردی را دارد و آنچه به اثر هویت می‌دهد، طراحی و خلاقیت هنرمند است.

او با بیان اینکه نگارگری در سال‌های اخیر تا حد زیادی به قالب تابلوهای تزئینی محدود شده است، افزود: در گذشته هنر در متن زندگی مردم جریان داشت، اما امروز این پیوند کمرنگ شده و بازتعریف جایگاه کاربردی هنر می‌تواند به احیای آن کمک کند.

این هنرمند همچنین کاهش گرایش نسل جوان به نگارگری را از چالش‌های این حوزه دانست و گفت: تغییر ذائقه هنری جوانان و گرایش به حوزه‌هایی مانند شیشه، فلز و زیورآلات نشان می‌دهد که نگارگری برای تداوم حیات خود نیازمند بازتعریف کاربردها و ورود به زیست روزمره است.

او در پایان تأکید کرد: آینده هنرهای سنتی در گرو شناخت گذشته و پاسخ به نیازهای امروز است و بدون پژوهش، خلاقیت و نگاه نو، امکان پیوند دوباره هنر با زندگی مردم وجود نخواهد داشت.

انتهای پیام/