به گزارش خبرنگار میراثآریا، جامعه میراثفرهنگی، باستانشناسی و دانشگاهی ایران امروز یکی از برجستهترین چهرههای خود را از دست داد.
اسماعیل یغمایی، باستانشناس پیشکسوت، پژوهشگر و از نامآورترین کاوشگران میدانی کشور، صبح امروز یکشنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵، پس از چند روز بستری بودن در بیمارستان و قرار داشتن در کما بر اثر سکته مغزی، در ۸۵ سالگی درگذشت.
اسماعیل یغمایی متولد ۲۷ شهریور ۱۳۲۰ در تهران بود و نام او در زمره نسل ماندگار باستانشناسانی قرار دارد که از دهه ۱۳۴۰ خورشیدی، با تکیه بر دانش، تجربه و حضور مستمر در میدان، نقش تعیینکنندهای در شناخت، حفاظت و مستندسازی میراث تاریخی و فرهنگی ایران ایفا کردند. او از آخرین بازماندگان نسلی بود که پایههای علمی باستانشناسی نوین ایران را استحکام بخشیدند و با دههها تلاش میدانی، سهمی ماندگار در بازخوانی تاریخ و تمدن این سرزمین از دل لایههای باستانی بر جای گذاشتند.
یغمایی تحصیلات تخصصی خود را در دانشکده باستانشناسی و هنر دانشگاه تهران به پایان رساند و در اردیبهشتماه سال ۱۳۴۶ به استخدام ادارهکل باستانشناسی کشور درآمد. از همان زمان، مسئولیت سرپرستی و مشارکت در دهها پروژه مهم کاوش و بررسی باستانشناختی را در نقاط مختلف ایران برعهده گرفت؛ مأموریتی علمی که نزدیک به شش دهه استمرار یافت و او را به یکی از شناختهشدهترین چهرههای کاوشهای میدانی ایران تبدیل کرد.
کارنامه پژوهشی این باستانشناس پیشکسوت، حضور در کاوشهای شاخصی همچون هفتتپه خوزستان، شوش، شهر سوخته، تپه چغاگاوانه اسلامآباد غرب، مرودشت، کنگاور، کرمانشاه، گرگان، دشت قزوین، کرمان و شمالغرب ایران را در بر میگیرد؛ کاوشهایی که هر یک، فصل مهمی از تاریخ، فرهنگ و تمدن ایران را روشنتر ساختند و به غنای دانش باستانشناسی کشور افزودند.
در کنار فعالیتهای میدانی، اسماعیل یغمایی با انتشار آثار علمی و پژوهشی، نقش مؤثری در انتقال تجربه، ثبت یافتهها و گسترش ادبیات تخصصی باستانشناسی ایران ایفا کرد. کتابهایی چون «شوش؛ کاوشهای باستانشناسی در شهر پانزدهم دوره عیلام میانی»، «آن قصر که جمشید...»، «گیسوان هزارساله؛ گوشههایی از خاطرات یک باستانشناس»، «نقاط امن» و «وقتی که بچه بودم» بخشی از میراث مکتوب این پژوهشگر برجسته به شمار میروند.
انتهای پیام/
نظر شما