مهدی مجابی، چهره ماندگار میراثفرهنگی، در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا، با تبیین ابعاد راهبردی ثبت جهانی آثار تاریخی و فرهنگی، اظهار کرد: در جهان امروز، روند شکلگیری جامعهای جهانی بر پایه تعامل، گفتوگو و اشتراکگذاری ارزشهای فرهنگی با شتاب در حال گسترش است و هر کشوری که بخواهد در این منظومه جهانی جایگاهی مؤثر و ماندگار داشته باشد، باید سرمایههای تمدنی و فرهنگی خود را در مقیاسی فراتر از مرزهای ملی معرفی کند.
وی افزود: ثبت جهانی آثار تاریخی، میراث ملموس و ناملموس و دیگر داراییهای فرهنگی، یکی از مهمترین سازوکارهای بینالمللی برای معرفی هویت، تاریخ، تمدن و دستاوردهای ملتها به افکار عمومی جهان است. آثاری که در فهرست میراثجهانی به ثبت میرسند، از محدوده جغرافیایی خود فراتر رفته و به بخشی از میراث مشترک بشریت تبدیل میشوند؛ موضوعی که جایگاه فرهنگی کشورها را در عرصه بینالمللی ارتقا میبخشد.
این کارشناس برجسته میراثفرهنگی با بیان اینکه ثبتجهانی، جلوهای از مشارکت فعال کشورها در شکلدهی به گفتوگوی فرهنگی میان ملتهاست، تصریح کرد: ایران بهعنوان یکی از کانونهای اصلی شکلگیری تمدن بشری، باید سهم شایسته خود را در این فرآیند ایفا کند و با معرفی هرچه گستردهتر ظرفیتهای تاریخی، فرهنگی و تمدنی خود، نقش اثرگذار خویش را در سپهر فرهنگی جهان بیش از پیش تثبیت کند.
مجابی با تاکید بر اینکه آثار ثبت جهانی فقط روایتگر گذشته نیستند، گفت: اهمیت این فرآیند تنها به حفاظت از میراث تاریخی محدود نمیشود، بلکه آینده فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی کشور را نیز تحت تأثیر قرار میدهد. ثبت جهانی، تصویری معتبر و مستند از ایران بهعنوان کشوری با پیشینهای چند هزار ساله، تمدنی غنی و سهمی تعیینکننده در تاریخ فرهنگ و تمدن بشری به جامعه جهانی ارائه میکند و سرمایهای ارزشمند برای تقویت اعتبار بینالمللی کشور به شمار میرود.
وی ادامه داد: قرار گرفتن یک اثر در فهرست میراث جهانی، علاوه بر معرفی بهتر ظرفیتهای فرهنگی ایران، موجب افزایش حساسیت و مسئولیت جامعه جهانی نسبت به حفاظت، صیانت و انتقال این میراث ارزشمند به نسلهای آینده میشود و این موضوع، دستاوردی فراتر از یک عنوان افتخاری است.
چهره ماندگار میراثفرهنگی با تاکید بر اینکه ثبتجهانی نباید به یک موفقیت تشریفاتی یا مقطعی تقلیل یابد، اظهار کرد: این دستاورد زمانی ارزش راهبردی پیدا میکند که با برنامهریزی علمی، مدیریت یکپارچه، حفاظت مستمر، مشارکت جوامع محلی و سیاستگذاری بلندمدت همراه باشد. جهانیشدن میراث، نهتنها با هویتهای محلی و منطقهای تعارضی ندارد، بلکه با افزایش شناخت و اعتبار آنها، به تقویت و پایداری این هویتها نیز کمک میکند.
وی در بخش دیگری از سخنان خود به آثار اقتصادی و گردشگری ثبتجهانی اشاره کرد و گفت: در سالهای اخیر، گردشگری فرهنگی به یکی از مهمترین شاخههای صنعت گردشگری جهان تبدیل شده است و بخش قابل توجهی از گردشگران، مقصد سفر خود را بر پایه ارزشهای تاریخی، فرهنگی و تمدنی انتخاب میکنند.
مجابی افزود: آثار ثبتشده در فهرست میراثجهانی، از مزیت رقابتی قابل توجهی در بازار گردشگری بینالمللی برخوردارند و بسیاری از گردشگران پیش از برنامهریزی سفر، فهرست میراثجهانی را بهعنوان یکی از معیارهای اصلی انتخاب مقصد مورد توجه قرار میدهند. از این منظر، ثبت جهانی افزون بر ارتقای جایگاه فرهنگی ایران، به معرفی دقیقتر ظرفیتهای تمدنی کشور، افزایش جذابیت مقصد ایران در بازارهای بینالمللی و رونق گردشگری فرهنگی نیز کمک شایانی خواهد کرد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: صیانت از میراث جهانی، پاسداری از هویت، حافظه تاریخی و سرمایه تمدنی یک ملت است؛ سرمایهای که هرچه بیشتر در عرصه جهانی شناخته شود، ظرفیت آن برای تقویت دیپلماسی فرهنگی، توسعه تعاملات بینالمللی و تحکیم جایگاه ایران در نظام فرهنگی جهان نیز افزایش خواهد یافت.
انتهای پیام/
نظر شما