جایی در قلب خیابان فردوسی تهران، روبهروی مجموعه تاریخی میدان مشق، که درهایش را نه فقط به روی گردشگران، بلکه به روی خانوادههایی گشوده که بیش از هر چیز به آرامش، همدلی و حس امنیت نیاز داشتهاند.
اکنون ۵۴ نفر در قالب ۲۰ اتاق از شانزدهم فروردینماه در این مجموعه اسکان یافتهاند و زندگی روزمره در فضای گرم و سنتی این عمارت جریان دارد. به گفته مسئولان مجموعه، تلاش شده تا شرایط زندگی برای خانوادهها تا حد ممکن شبیه فضای خانه باشد؛ فضایی که در آن احساس تنهایی و غربت کمتر به سراغشان بیاید.
محسن شاهوردی، مدیرعامل بوتیکهتل ملوکانه، میگوید بیشتر این خانوادهها از مناطق ۲۲، ۱۱ و یک تهران هستند. او معتقد است همراهی شهرداری تهران در این مدت نقش مهمی در آرامش خانوادهها داشته است. به گفته او، با گذشت زمان میان ساکنان نوعی پیوند عاطفی شکل گرفته؛ خانوادهها با یکدیگر دوست شدهاند و حالا ارتباطی نزدیک و صمیمی میانشان برقرار است. شاهوردی میگوید: «ما به حضور این خانوادهها عادت کردهایم و آنها هم به همدیگر عادت کردهاند. درست است که خانههایشان تخریب شده، اما تلاش کردیم نگذاریم حتی لحظهای احساس تنهایی کنند.»
در این مجموعه، تنها اسکان و تغذیه مطرح نیست. حضور روزانه مددکاران اجتماعی، روانشناسان، پزشکان و خیرین بخشی از روند حمایتی از ساکنان شده است. مسئولان هتل میگویند توجه به روحیه کودکان و خانوادهها یکی از اولویتهای اصلی بوده و به همین دلیل اتاق بازی ویژهای نیز برای کودکان طراحی شده تا بخشی از اضطراب و فشار روحی روزهای سخت را از آنها دور کند.
برگزاری جشنها و مناسبتهای مختلف نیز از دیگر برنامههایی است که با همکاری شهرداری تهران در بوتیکهتل ملوکانه انجام میشود. جشنهایی کوچک اما پرمعنا که سعی دارند حالوهوای زندگی عادی را برای خانوادهها زنده نگه دارند. از جشن تولد کودکان گرفته تا مراسم مناسبتی، همه با این هدف برگزار میشود که ساکنان احساس کنند هنوز گرمای زندگی و کنار هم بودن جریان دارد.
اما آنچه ملوکانه را به فضایی متفاوت تبدیل کرده، فقط خدمات حمایتی نیست؛ خود ساختمان نیز بخشی از آرامش این روزهای خانوادههاست. بوتیکهتل ملوکانه در نهم مهرماه ۱۴۰۴ و همزمان با هفته گردشگری، با حضور سید رضا صالحی امیری افتتاح شد. این عمارت بیش از یک قرن قدمت دارد و تاریخ آن به سال ۱۲۹۸ بازمیگردد؛ زمانی که با نام «هتل گیلانو» فعالیت خود را آغاز کرد و به پاتوق اقامت مسافران و تاجران رشتی تبدیل شد. بعدها نیز مهمانان خارجی، بهویژه روسها و آذربایجانیها، این هتل را برای اقامت انتخاب میکردند.
فضای ملوکانه همچنان حالوهوای خانههای سنتی اواخر دوره قاجار را حفظ کرده است؛ حیاط، معماری اصیل، جزئیات هنرمندانه و آرامشی که در گوشهگوشه عمارت دیده میشود، حال و هوایی متفاوت به آن بخشیده است. مسئولان مجموعه میگویند بسیاری از مهمانان، با وجود تمام سختیها و آسیبهای روحی ناشی از جنگ، در این فضای تاریخی احساس آرامش بیشتری پیدا میکنند.
شاهوردی معتقد است معماری و هنر این عمارت، تأثیری فراتر از یک فضای اقامتی دارد. به گفته او، خاطرات تلخ جنگ و تخریب هنوز در ذهن خانوادهها باقی مانده، اما فضای گرم و انسانی ملوکانه توانسته بخشی از فشار روحی آنها را کاهش دهد. او میگوید: «اینجا فقط محل خوابیدن نیست؛ هنر و معماری این خانه حال روح آدمها را بهتر میکند.»
امروز بوتیکهتل ملوکانه، فراتر از یک بنای تاریخی یا اقامتگاه گردشگری، به نمادی از همدلی و میزبانی انسانی تبدیل شده است؛ جایی که خانوادههایی با تجربهای مشترک از رنج و فقدان، کنار هم زندگی تازهای را تمرین میکنند. در دل این عمارت قدیمی، میان دیوارهایی که بیش از صد سال خاطره در خود دارند، حالا قصهای تازه از همدلی، امید و کنار هم ماندن شکل گرفته است؛ قصهای که شاید مهمترین ویژگیاش، بازگرداندن حس خانه به آدمهایی باشد که خانههایشان را از دست دادهاند.
انتهای پیام/
نظر شما