یاور عبیری، رئیس جامعه انجمنهای حرفهای اقامتگاههای بومگردی ایران در گفتوگو با میراثآریا با اشاره اینکه صنایعدستی در ایران صرفاً یک میراث فرهنگی نیست؛ بلکه بخشی از نظام زنده معیشت، هویت و اقتصاد جوامع محلی است، گفت: در تجربه میدانی بومگردیها بهروشنی دیده میشود که هرجا صنایعدستی از متن زندگی روزمره جدا شده، بهتدریج کارکرد فرهنگی و اقتصادی خود را از دست داده است.
او در ادامه تصریح کرد: اقامتگاههای بومگردی در سالهای اخیر به یکی از مهمترین حلقههای اتصال میان تولید محلی و بازار گردشگری تبدیل شدهاند. این اقامتگاهها صرفاً محل اقامت نیستند؛ بلکه میتواند زمینه تجربه زیسته فرهنگ محلی باشند؛ جایی که صنایعدستی نه در قالب ویترینهای تزئینی، بلکه در قالب فرآیند واقعی تولید، آموزش و روایت عرضه میشود.
رئیس جامعه انجمنهای حرفهای اقامتگاه های بومگردی ایران خاطرنشان کرد: در تجربه جامعه انجمنهای حرفهای اقامتگاههای بومگردی ایران، روشن شده است که گردشگر امروز به دنبال کالای صرف نیست؛ او به دنبال معناست.
او ادامه داد: وقتی یک هنرمند محلی در فضای بومگردی به تولید گلیم، سفال یا دستبافتههای سنتی میپردازد، گردشگر نه تنها خریدار محصول، بلکه شاهد یک زیستفرهنگ اصیل میشود. این همان نقطهای است که صنایعدستی از سوغات به تجربه فرهنگی ارتقا پیدا میکند.
عبیری با بیان ابنکه باید واقعبین بود چرا که این پیوند هنوز ساختارمند نشده است، گفت: نبود زنجیره تأمین پایدار، ضعف در بازاریابی حرفهای، و فاصله میان سیاستگذاری فرهنگی و واقعیت میدانی، باعث شده بخش بزرگی از ظرفیت بومگردیها در حمایت از صنایعدستی بالفعل نشود. اگر این شکاف ادامه پیدا کند، صنایعدستی همچنان در معرض تبدیل شدن به کالای فصلی و تزئینی باقی خواهد ماند.
او تصریح کرد: در نگاه توسعه پایدار، بومگردیها میتوانند نقش یک زیرساخت فرهنگی- اقتصادی را ایفا کنند؛ زیرساختی که در آن آموزش نسل جدید هنرمندان، عرضه مستقیم، و گردش اقتصاد محلی بهصورت همزمان اتفاق میافتد. این مسیر نیازمند حمایت نهادی، تسهیلگری قانونی و نگاه یکپارچه به گردشگری فرهنگی است.
به گفته این فعال گردشگری، روز جهانی صنایعدستی یادآور این واقعیت است که حفظ این هنرها بدون اتصال به زندگی امروز ممکن نیست. آینده صنایعدستی در ایران، در گروی پیوند واقعی آن با زیستبومهای گردشگری پایدار است؛ نه در جداسازی و موزهای کردن آن.
انتهای پیام/
نظر شما