میراث‌آریا: در دیار سولدوز، شهر تپه‌ها و تالاب‌های نقده، هنرمندی پرورش یافته که معتقد است چوب فراتر از یک ابزار، موجودی زنده و صاحب روح است، بهنام حسین‌پور، هنرمند خوش‌نام آذربایجان غربی که مسیر هنری خود را از نوجوانی آغاز کرده، اکنون به‌عنوان یکی از نخبگان صنایع‌دستی کشور شناخته می‌شود.

از نوجوانی تا تالار افتخارات

بهنام حسین‌پور این گونه خود را معرفی می‌کند: من متولد ۱۳۶۴ در آذربایجان غربی هستم، آشنایی من با دنیای هنر به ۱۳ سالگی بازمی‌گردد؛ زمانی که با استفاده از کمان اره‌مویی برادرم، قدم به دنیای معرق گذاشتم، مشاهده یک تصویر معرق‌کاری شده در روزنامه که با استفاده از چوب‌های رنگی خلق شده بود، جرقه‌ای شد تا با تحقیق درباره تکنیک تفکیک رنگ، اولین معرق چهره خود را با الهام از مینیاتور ایرانی تجربه کنم، پس از ورود به رشته صنایع‌دستی در سال ۱۳۸۶، تحت راهنمایی اساتید برجسته‌ای همچون جواد درویش‌زاده و میرعسگر ایل‌دوستی، نه تنها معرق، بلکه منبت و پیکرتراشی را نیز به‌صورت تخصصی دنبال کردم، حاصل این ممارست، کسب عناوین برتر جشنواره‌های بین‌المللی تندیس رضوی در استان‌های ایلام و آذربایجان غربی به تریبت در سال‌های 1390 و 1391، دریافت 6 نشان مهر اصالت صنایع‌دستی و انتخاب به‌عنوان نخبه هنری استان بوده و نیز چاپ دو نمونه پیکرتراشی بنده در نخستین کتاب «باغ هنر» از دیگر افتخارات بنده هستند.

چوب؛ موجودی که نفس می‌کشد

نگاه حسین‌پور به چوب یک نگاه خاص و ویژه بوده و بیان می‌کند: نگاه من به متریال هنر چوب، نگاهی متفاوت است، معتقدم چوب در مقایسه با سایر مواد اولیه، دارای روح است و تا زمانی که به زغال تبدیل نشود، نفس می‌کشد، همین ویژگی باعث تمایز آثار چوبی می‌شود، البته، تکنیک به تنهایی کافی نیست؛ آنچه به یک اثر «روح» می‌بخشد، تلفیقی از دانش، به‌روزرسانی اطلاعات هنری و طراحی متناسب با سلیقه و نیاز روز جامعه است تا هنر بتواند در چرخه زندگی مردم نقش‌آفرینی کند.

عبور از کپی‌کاری به سمت خلق ایده

با ورود به دانشگاه نگرش حسین‌پور به هنر کاملا دگرگون شده و در این ارتباط می‌افزاید: از همان ترم نخست دانشگاه، نگرش من به هنر متحول شد، درک کردم که استفاده از طرح‌های آماده، نوعی درجا زدن است، بنابراین کپی‌کاری را کنار گذاشته و بر طراحی اختصاصی متمرکز شدم، این مسیر با سختی‌های زیادی همراه بود، اما نتیجه کار آن‌قدر شیرین بود که تمامی چالش‌ها را به فراموشی سپرد.

در معرق، همانند نقاشی رنگ‌روغن که هنرمند با بازی نور و سایه عمق ایجاد می‌کند، من نیز برای دستیابی به بهترین خروجی، طیف‌های مختلف رنگی چوب را جمع‌آوری می‌کنم، از ۴۰ طیف رنگی مختلف برای کارهایم استفاده می‌کنم، هر چوبی مزایا و معایب خاص خودش را دارد، چوب‌هایی با بافت فشرده همچون آبنوس، کیکم و شمشاد مورد پسند من بوده و کار با این نوع چوب‌ها از تجربیات لذت‌بخش من است.

اصالت «کار دست» در برابر تکنولوژی

او با اشاره به اینکه صنایع‌دستی هویت و اصالت خاصی دارد، ادامه می‌دهد: متأسفانه امروزه استفاده از دستگاه‌های لیزر و CNC در صنایع‌دستی، مفهوم اصالت این هنر را خدشه‌دار کرده است، آثار ماشینی به دلیل یکنواختی در برش، حس بی‌روحی را القا می‌کنند و هرگز با ظرافت و غنای آثار دست‌ساز قابل مقایسه نیستند، من به عنوان طراح و مجری آثارم، حتی برای ابزارهای مورد نیاز نیز با چالش مواجه بودم و با ساخت ابزارهای اختصاصی متناسب با طرح‌هایم، بر این محدودیت‌ها غلبه کردم.

هنر اصیل در خدمت دکوراسیون مدرن

این نخبه صنایع‌دستی با بیان اینکه معتقد است هنرهای چوبی کاملاً قابلیت انطباق با دکوراسیون مدرن و مینیمال را دارند، ادامه می‌دهد: این کار مشروط بر این است که طرح‌ها با معماری مدرن هم‌خوانی داشته باشند؛ هنر واقعی این است که ماهیت و اصالت هنرهای سنتی ایرانی را حفظ کنیم و در عین حال، آن را به روزرسانی کنیم؛ به‌عنوان نمونه، در نمایشگاه اخیر صنایع‌دستی آذربایجان غربی، در طراحی پاویون و غرفه‌ها از نقوش و معماری مدرسه تاریخی «هدایت ارومیه» الهام گرفتیم که بازخورد بسیار مثبتی داشت و نشان داد پیوند سنت و مدرنیته تا چه حد می‌تواند جذاب باشد.

درس تواضع؛ شرط بقای هنرمند

حسین‌پور در پاسخ به سوالی در ارتباط با اینکه بهترین نصیحتی که در ابتدای مسیر یادگیری این هنر شنیدید که تاکنون در کارتان به کار می‌گیرید، چیست؟ می‌گوید: من همیشه این اندرز بزرگان را آویزه گوش دارم: «زمانی که به خاطر هنر دستت مغرور شوی، زمان نابود شدنت فرا می‌رسد.» من به این جمله قلباً اعتقاد دارم و سعی می‌کنم در تمام مسیر هنری‌ام، تواضع و فروتنی را پیشه کنم، چرا که هنر مسیری بی‌پایان است و هرچه بیشتر می‌آموزم، بیش از پیش به بزرگی و عمق این دریای بی‌کران پی می‌برم.

کمال‌گرایی؛ محرکِ خلق آثار فاخر

این هنرمند صنایع‌دستی با بیان اینکه هنوز به آن رضایت مد نظر خود در تولید آثار هنری دست نیافته است، می‌گوید: خلق یک اثر فاخر، مسیری بسیار زمان‌بر است؛ اگرچه کسب عناوین مختلف و بازخوردهای مثبت، برای هر هنرمندی لذت‌بخش و انگیزه‌بخش است، اما نباید به آن اکتفا کرد، در طول ۱۵ سالی که به صورت تخصصی بر روی منبت گل‌وبوته ارومیه متمرکز هستم، هنوز به آن سطح از رضایت درونی که مد نظرم است، دست نیافته‌ام، امیدوارم با رونمایی از اثر جدیدم که اکنون در مرحله تکمیل است، بتوانم آن گام بزرگ را بردارم و به خود اثبات کنم که «خواستن، توانستن است».

صبر؛ کلید واژه یادگیری هنرهای چوبی

او با اشاره به سختی‌های تولید یک اثر اضافه می‌کند: البته که یادگیری هنرهای چوبی زمان‌بر است؛ اما این ویژگی مختص رشته ما نیست و تمام شاخه‌های هنری نیازمند صرف زمان و انرژی هستند، تکنیک و مهارت در انجام کار، به مرور و با ممارست به دست می‌آید، اما نکته کلیدی که آثار یک هنرمند را متمایز می‌کند، قدرت ایده پردازی، طراحی نوآورانه و خلاقیت اوست، معتقدم اگر صبر با علاقه و پشتکار پیوند بخورد، تمامی موانع در این مسیر هنری هموار خواهد شد.

رسالت آموزشی و آینده هنری

حسین‌پور در پایان با بیان اینکه در راستای توان‌افزایی و توانمندسازی، آموزش علاقه‌مندان را رسالت خود می‌دانم، اظهار می‌کند: در همین راستا، در نظر دارم تجربیاتم را در قالب تدریس در اداره‌کل میراث‌فرهنگی و اداره‌کل فنی‌وحرفه‌ای استان به هنرجویان منتقل کنم و نیز در کنار برگزاری نمایشگاه‌های متعدد، همواره برای ارتقای سطح کیفی آثارم و کسب مدارج بالاتر، با توکل به پروردگار تلاش می‌کنم تا سهمی در اعتلای صنایع‌دستی کشور داشته باشم.

انتهای پیام/