مرجان نعمتی‌صبا فعال رسانه‌ای در یادداشتی نوشت: نهم اسفندماه ۱۴۰۴ در حافظه‌ تاریخی ایران، نه صرفا به‌عنوان یک تاریخ، بلکه به‌مثابه زخمی عمیق بر پیکره امنیت انسانی و آموزشی کشور ثبت شد. حادثه‌ مدرسه «شجره طیبه» میناب، که در پی تجاوز نظامی فرامرزی و اصابت مستقیم آتشِ ناشی از حمله دولت متخاصم آمریکا به حریم امن دانش‌آموزان رخ داد، افکار عمومی و تحلیل‌گران را با صورتی عریان از تهدید علیه امنیت غیرنظامیان و آینده یک ملت مواجه ساخت.

آن روز، خورشید جنوب با تصویری دیگر طلوع کرد؛ مدرسه‌ای که باید مأمن دانایی، آرامش و آینده‌سازی می‌بود، در لحظه‌ای کوتاه زیر فشار خشونتی ویرانگر فرو ریخت و صدای معصومیت کودکانی را در میان آوار سیاست‌های خصمانه خاموش کرد. آنچه در «شجره طیبه» رخ داد، صرفاً یک حادثه تلخ محلی نبود؛ بلکه تعرضی آشکار به حریم آموزش، امنیت انسانی و آینده‌ یک سرزمین به شمار می‌رفت. پیکرهای کوچک دانش‌آموزانی که از زیر آوار بیرون کشیده شدند، تنها قربانیان یک واقعه نبودند؛ آنان شاهدان بی‌گناه اصابت خشونت فرامرزی به قلب آموزش ایران بودند.

امروز، بازسازی این مدرسه و تبدیل آن به «یادمان دانش‌آموزان آسمانی شجره طیبه»، از منظر مطالعات فرهنگی و سایت‌موزه‌شناسی، تلاشی برای تبدیل سوگ جمعی به «حافظه‌ پویا» و روایت ماندگار مقاومت است. این مکان قرار است ققنوس‌وار از دل خاکستر رنج برخیزد و به فضایی برای بازخوانی ارزش زندگی، صلح و ایستادگی بدل شود. یادمانی که نه‌فقط محل تداعی خاطره‌ها، بلکه رسانه‌ای تاریخی برای روایت استقامت یک ملت در برابر خشونت تحمیلی خواهد بود.

ثبت ملی این سایت‌موزه، گامی در جهت نهادینه‌سازی حافظه تاریخی و پاسداشت حرمت آموزش و کودکی است؛ تا این بنا همچون فانوسی در سواحل جنوب، به وجدان‌های بیدار جهان یادآوری کند که تعرض به حریم علم و آموزش، هرگز در حافظه ملت‌ها فراموش نخواهد شد. «شجره طیبه» از این پس، هر روز روایتگر تقابل اراده‌ ملی برای زندگی و آبادانی با اراده‌ ویرانگر جنگ‌افروزان خواهد بود.

ماکان، فرزند ایران، و همه دانش‌آموزان این مدرسه، در حافظه تاریخی این سرزمین به‌عنوان شاهدان بی‌گناه یک تهاجم ثبت شده‌اند. صدای آنان اگرچه در هیاهوی آوار خاموش شد، اما در کالبد این یادمان، به بذری برای ترویج صلح‌جویی، آگاهی و ایستادگی مبتنی بر دانایی تبدیل خواهد شد. این بنا، سکوتی است که در ژرفای آن، پژواک حق‌طلبی نسلی قربانیِ خشونت، تا همیشه در گوش زمان طنین خواهد داشت؛ تا آیندگان بدانند که ایرانیان هیچ‌گاه آغازگر جنگ نبوده‌اند، اما در دفاع از تمامیت ارضی، امنیت ملی و کرامت انسانی خود، استوار و پایدار ایستاده‌اند.

انتهای پیام/