به گزارش میراث آریا؛ محمود صفری با بیان اینکه فعالیت خود را از سال ۱۳۷۱ در حوزه هنرهای سنتی آغاز کرده و زیر نظر استادانی همچون مرحوم مهین افشانپور و سپس استاد محمدباقر آقامیری آموزش دیده است، گفت مسیر حرفهای او با ترکیب تجربه کارگاهی و بهرهگیری از اساتید مختلف شکل گرفته است.
این هنرمند درباره ماهیت نگارگری توضیح داد که این هنر بر پایه مطالعه، مشاهده و پیوند عمیق با ادبیات فارسی شکل گرفته و بدون پشتوانه متنی و تاریخی، امکان خلق آثار اصیل در آن وجود ندارد.
به گفته او، موضوعاتی مانند شاهنامه، متون عرفانی و قصص مذهبی، از مهمترین منابع الهام نگارگران ایرانی بودهاند.
صفری با تشریح فرآیند آموزش در نگارگری، سه مرحله مشق نظری، مشق عملی و مشق خیالی را پایه شکلگیری هنرمند دانست و افزود: هنرمند ابتدا با مشاهده و مطالعه آثار گذشته، سپس با تمرین و کپیبرداری آموزشی و در نهایت با رسیدن به مرحله خلاقیت ذهنی، به خلق اثر مستقل میرسد.
او تأکید کرد: نگارگری ایرانی در سطح جهانی دارای هویت مشخص و شناختهشده است و ریشه آن در پیوند عمیق با فرهنگ و ادبیات ایران قرار دارد، هرچند درک کامل برخی آثار برای مخاطبان غیرایرانی بیشتر از مسیر زیباییشناسی بصری صورت میگیرد.
این نگارگر در ادامه، پژوهش را بخش جداییناپذیر خلق اثر هنری دانست و گفت: هنرمند در تمام مراحل کار، از انتخاب موضوع تا طراحی و اجرا، در حال تحقیق و کاوش است و بدون این فرایند، اثر هنری به تکرار و ایستایی میرسد.
صفری در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به وضعیت کنونی هنرهای سنتی، به کاهش حمایتها و دشواریهای معیشتی هنرمندان اشاره کرد و افزود: بسیاری از هنرمندان در مسیر برگزاری نمایشگاهها و عرضه آثار با موانع اداری و هزینههای بالا مواجهاند که این موضوع بر انگیزه و تداوم فعالیت آنان تأثیر مستقیم دارد.
او با بیان اینکه کارگاههای نگارگری در حقیقت موزههای زنده هنر ایرانی هستند، تأکید کرد: حفظ این فضاها نیازمند جذب هنرجویان جوان، حمایت ساختاری و ایجاد امکان انتقال تجربه استادان به نسل جدید است؛ در غیر این صورت، با بازنشستگی استادان، این جریان هنری با خطر توقف مواجه خواهد شد.
این هنرمند در پایان خواستار توجه جدیتر به جایگاه نگارگری و هنرهای سنتی در سیاستگذاری فرهنگی شد و تأکید کرد: تداوم این هنر تنها با آموزش، حمایت هدفمند و حفظ ارتباط میان نسلها امکانپذیر است.
انتهای پیام/
نظر شما