شهرام شریفی رئیس اداره شهرستان فیروزکوه در یادداشتی نوشت: ثبت جهانی قلعه الموت را نباید تنها افزودن نام یک اثر تاریخی به فهرست میراث جهانی دانست؛ این رویداد، در حقیقت ثبت بخشی از حافظه تاریخی و هویت تمدنی ایران است. سرزمینی که هزاران سال در معرض جنگ‌ها، تهاجم‌ها، فراز و فرودهای سیاسی و دگرگونی‌های تاریخی قرار گرفته، امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی ریشه‌های فرهنگی و تمدنی خود است.

قلعه الموت، تنها مجموعه‌ای از سنگ و دیوار نیست؛ نماد اندیشه، سازماندهی، مقاومت، مدیریت و اراده مردمانی است که در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ ایران، توانستند در دل کوهستان، ساختاری پایدار و تأثیرگذار ایجاد کنند. صرف‌نظر از داوری‌های تاریخی درباره شخصیت‌ها و جریان‌های آن دوره، آنچه امروز اهمیت دارد، ظرفیت شگفت‌انگیز این میراث در روایت بخشی از تاریخ ایران و نشان دادن توان ایرانیان در سازگاری، خلاقیت و بقاست.

امروز نیز ایران در شرایطی قرار دارد که فشارهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی، بیش از گذشته اهمیت انسجام ملی و اعتماد به سرمایه‌های فرهنگی را آشکار ساخته است. در چنین شرایطی، ثبت جهانی قلعه الموت حامل پیامی فراتر از یک موفقیت میراث فرهنگی است؛ پیامی که یادآور می‌شود ملت‌هایی که تاریخ خود را می‌شناسند و از میراث تمدنی خود پاسداری می‌کنند، در برابر طوفان‌های زمان نیز استوارتر خواهند بود.

قدرت یک کشور تنها در تجهیزات نظامی یا شاخص‌های اقتصادی خلاصه نمی‌شود. در جهان امروز، «قدرت نرم» به همان اندازه اهمیت یافته است؛ قدرتی که از فرهنگ، تاریخ، هنر، میراث و هویت ملی سرچشمه می‌گیرد. هر اثر جهانی، سفیری خاموش برای معرفی ایران به جهانیان است؛ سفیری که بدون هیاهو، عظمت تمدن ایرانی را روایت می‌کند و تصویری متفاوت از ایران در ذهن ملت‌های جهان می‌سازد.

ثبت جهانی قلعه الموت همچنین فرصتی ارزشمند برای توسعه پایدار مناطق پیرامون آن است. گردشگری فرهنگی، رونق صنایع‌دستی، ایجاد اشتغال، توسعه زیرساخت‌ها و افزایش تعاملات علمی و فرهنگی، تنها بخشی از دستاوردهایی است که می‌تواند از دل این رویداد تاریخی شکل گیرد. اگر این فرصت با برنامه‌ریزی صحیح همراه شود، الموت نه تنها به مقصدی جهانی برای گردشگران، بلکه به الگویی موفق از پیوند میان حفاظت از میراث و توسعه اقتصادی تبدیل خواهد شد.

تاریخ ایران نشان داده است که هرگاه این سرزمین با دشواری‌های بزرگ روبه‌رو شده، فرهنگ و تمدن ایرانی یکی از مهم‌ترین عوامل حفظ انسجام ملی بوده است. از تخت جمشید تا میدان نقش جهان، از بیستون تا الموت، همه این آثار، حلقه‌های زنجیره‌ای هستند که گذشته، حال و آینده ایران را به یکدیگر پیوند می‌دهند.

ثبت جهانی قلعه الموت، در روزگاری که ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند تقویت سرمایه اجتماعی، اعتماد ملی و امید به آینده است، می‌تواند نمادی از این حقیقت باشد که ملت ایران، پیش از آنکه با مرزهای جغرافیایی شناخته شود، با تمدنی چند هزار ساله شناخته می‌شود؛ تمدنی که بارها از دل بحران‌ها سربرآورده و همچنان الهام‌بخش نسل‌های آینده خواهد بود.

امروز، قلعه الموت دیگر تنها متعلق به مردم قزوین یا ایران نیست؛ این دژ تاریخی، بخشی از میراث مشترک بشریت است. اما مسئولیت پاسداری از آن، همچنان بر دوش ما ایرانیان قرار دارد؛ چرا که آینده هر ملت، بر شانه‌های حافظه تاریخی آن استوار است و ملتی که گذشته خود را پاس بدارد، آینده‌ای استوارتر خواهد ساخت.

انتهای پیام/